Natuurlijk leuk om een kijkje in de keuken te hebben in het leven van een ander. Zeker wanneer het gaat om zwangerschap en opvoeden als ouder. Want hoewel ik ondertussen meer dan 150 kinderen de afgelopen 10 jaar in de klas heb gehad: opvoeden als ouder is echt andere koek! Mijn belevenissen schrijf ik graag op. De hoogtepunten, maar ook de mindere momenten… hopelijk veel plezier met mijn ervaringen!

Zwanger van ‘nummer drie’

Het nieuws mag de wereld in: wij zijn voor de derde keer zwanger! Buiten mijzelf van blijdschap, ontzettend trots en ik heb er zelfs –soort van- zin in om ook de lasten die erbij horen te dragen. Na de vorige, iets problematischer verlopen zwangerschap en ‘eerste jaar’ is dit nu wel een heel ander gevoel: stiekem was ik blij dat bleek dat bij een derde spruit de buik iets eerder uitzet en dat de zwangerschapsbroeken eerder uit de kast moeten. Heerlijk vond ik het, toen ik nog pogingen deed een normale broek te dragen, om halverwege de dag de knoop los te moeten maken. Ja, het is echt! Ik ben hartstikke zwanger!

Maar dan? Want ook de andere twee ukken (op dit moment drie en vijf) hebben recht om te weten wat er in hun leven zal gaan veranderen. En dat is niet niks. Ik ben er van overtuigd dat de geboorte van een kind een hoop teweeg brengt. Het laatste wat ik wil is het effect van een baby in huis op kinderen onderschatten.

Tijdens de eerste maanden van de zwangerschap beginnen de veranderingen voor de jongens al door te dringen. Hoewel we ze de eerste maanden nog niet op de hoogte stellen merken ze wel het nodige. Uiteraard probeer ik rekening te houden met mijn misselijkheid en vermoeidheid, wat inhoud dat ook de twee kinderen zich aan moeten passen aan mijn tempo. En nee: dat valt niet altijd in de smaak. Kunnen we ‘normaal’ van de ene activiteit in de andere duikelen, nu rusten we na de lunch uit met boekjes lezen, tekenen en spelletjes. Ze leggen zich gelukkig neer bij deze activiteiten. De reactie op ‘het nieuws’ was vrij rustig. Tijdens de eerste vakantieweek van onze zomervakantie hebben we ze ingelicht. Het nieuws werd de dagen erna herkauwd en naarmate de tijd vordert komen er nu steeds meer vragen.

De oudste richt zich hierbij vooral op het ‘technische’ gedeelte van de zwangerschap: dingen die hij echt kan leren en kan weten. De gevoelens die bij hem in zijn lijf zitten kan hij nog niet verwoorden en dit verward hem best. Hij is snel van zijn stuk, trekt erg naar pappa en zoekt ruzie met mij. Tijdens de ‘vragenrondes’ over baby’s in de buik is er gelukkig wel rust en kunnen we fijn kletsen. Wat kan een kind van vijf dan zoekende zijn! Ik verbaas mij over zijn nieuwsgierigheid en ben soms moedeloos bij de boze buien. Wat is het dan lastig om grenzen te blijven stellen, consequent te blijven, als je heel goed begrijpt dat er verwarring en angst is! Zijn hang naar duidelijkheid is op dit moment heel groot en gelukkig kunnen we hem die tot op heden geven. Nu hij een maand op de hoogte is van de zwangerschap lijkt hij rustiger te worden.

De jongste is in de ban van het idee om voor de baby te zorgen. De pop (voor het gemak vernoemd naar zijn neefje, want “dat is ook een baby!”) wordt meerdere malen per week verschoond, gewandeld en naar bed gebracht. Hij laat zien dat hij al heel goed weet hoe dat precies werkt bij een baby en is veel minder belast met de emoties die zijn oudere broer wel lijkt te hebben. Heerlijk om zo vrij en blij met het idee van een broer of zus te kunnen spelen, letterlijk spelen.

Na de geboorte zal mamma zal significant minder tijd kunnen besteden met haar grote mannen. Alle drie bedoel ik dan, al is die grootste wel wat gewend met twee rondrennende kinderen. Mamma zal af en toe niet direct gehoor kunnen geven aan een vraag of wens. Wat ben ik benieuwd naar hoe zij het leven zullen ervaren met een kleine broer of zus. En vooral: wat ben ik benieuwd naar hoe wij het gaan rooien als gezin!

Wordt vervolgd

Category
Tags

Comments are closed

%d bloggers liken dit: