Natuurlijk leuk om een kijkje in de keuken te hebben in het leven van een ander. Zeker wanneer het gaat om zwangerschap en opvoeden als ouder. Want hoewel ik ondertussen meer dan 150 kinderen de afgelopen 10 jaar in de klas heb gehad: opvoeden als ouder is echt andere koek! Mijn belevenissen schrijf ik graag op. De hoogtepunten, maar ook de mindere momenten… hopelijk veel plezier met mijn ervaringen!

Vastklampen

Het begint al bij de opvang. Jij zet een piepstem op en vraagt of je naar zwemles ‘moet’. Normaal vind jij zwemles leuk. Normaal ga jij, glibberend op de natte vloer, achter de juf of meester aan naar jouw eigen bad. Normaal zie ik een vrolijk, gezellig jongetje wat trots is op wat hij al kan. Onder water met je hoofd doe je zonder problemen en ook de spartelbenen en ‘kikker-vliegtuig-potlood’ gaan steeds beter. Wat is er nu zo anders?

Je moet straks een bandje om je pols.
Ik heb een anderskleurig lintje aan je zwembroek gemaakt.
De zwemjuf heeft jouw vorige week verteld dat jouw badje 1  volgende week badje 2 is en dat alles hetzelfde blijft, behalve dan het bandje, het lintje en de naam van jouw badje.

Dat alles hetzelfde blijft?

Dat zijn drie veranderingen om te verstouwen!

En daarom moet ik jou schreeuwend en huilend achterin de auto zetten. Daarom hou ik jou stevig vast wanneer we richting de kassa lopen. Daarom vraag ik, waarschijnlijk enigszins wanhopig, aan de kassière of die nog een keer wil uitleggen dat je gewoon in hetzelfde badje zwemt.
Het helpt helemaal niks.

Je broertje loopt gelaten mee en snapt er niets van. En behalve dat ik wel snap dat je bang bent weet ik ook niet wat ik er nog meer aan kan doen om jou rustig te krijgen. Ik blijf rustig, ik praat rustig, ik blijf positief en blijf uitleggen. Ook als je mij slaat, ook als je mij schopt. Man, wat ben jij boos! Slaan en schoppen mag niet, dat doet mij pijn, ik wil jou helpen.

De badjuf komt de kinderen halen en ik heb je net op tijd uit jouw kleding en in je zwembroek gefrommeld om achteraan te kunnen aansluiten. En dan waren we nog voor onze doen vroeg! Bij het bad zitten de kindjes die jij kent en komt de juf aanlopen die jij kent. Ik leg kort jouw probleem uit en zij neemt jou van mij over. Ik maak dat ik wegkom en zoek bezweet en uitgeput een plekje op in de kleedkamer. Je broertje kruipt op schoot en begint te huilen. Het was ook spannend! Maar ik weet dat jij het kan en ik begin weer met uitleggen. Hoe ouder je zal zijn, hoe makkelijker het wordt. Emoties zijn voor volwassenen al lastig te begrijpen, laat staan voor mijn kinderen!

Category
Tags

Comments are closed

%d bloggers liken dit: