Kinderen zijn ontzettend eerlijk. Daarom kan het als ouder heel confronterend zijn wanneer een kind aangeeft wat het vindt. Wij zijn gewend geraakt aan het bepalen van een ritme, van mogelijkheden en onmogelijkheden. Toch komen kinderen op een gegeven moment op een leeftijd dat ze zelf een mening gaan vormen en ook de gevoelens herkennen die bij die mening horen. Zeker als dat een mening is die niet strookt met die van ons als ouder.
Onze verhuizing was voor ons (de ouders) een droom die uitkwam. Voor een van onze kinderen ZEKER NIET. Toch hebben ze zich allemaal gevoegd en is het goed gekomen. Alleen de eerste keer dat er daadwerkelijk werd uitgesproken wat ze er van vonden was voor mij confronterend. Hebben we wel voldoende rekening gehouden met hen in onze keuze?
Ook kan een mening boos maken, frustreren of verdriet doen. En dat alles hoort bij het leven. Ook het leven van een ouder. Je kind heeft het goed recht om een andere mening te hebben. Helaas kunnen wij daar niet altijd recht aan doen door onze verantwoordelijkheid, maar we kunnen altijd ruimte geven aan het horen van het standpunt.