Vanaf kleins af aan zijn mijn kinderen enorme moddermonsters. Water, zand, maar het liefste nog modder heeft een enorme aantrekkingskracht op ze. Wassen is zeker niet mijn hobby, maar voor dit soort spel maakte en maak ik nog steeds een grote uitzondering. Samen dansen in de regen bij een enorme hoosbui is zo ontzettend leuk om te doen! En ja, dan wordt je vies… maakt niet uit. Water ben ik zelf verder niet zo’n fan van. Ik ben geen zwemmer. Mijn kinderen daarentegen vinden het heerlijk. Hoe wilder hoe beter!
Toch merkte ik afgelopen zomer dat er een grens bereikt was. Sinds onze verhuizing wonen we dicht bij een van Nederlands grootste rivieren: de Waal. Een snelstromende rivier met gevaarlijke onderstromen. Aan de kant merk je daar niet zoveel van. Het ziet er uit als een stille watervlakte. In het water voel je zeker de stroming aan je benen trekken.
Zwemmen in de Waal is dus eigenlijk geen goed idee. Dat doen we dus ook niet op stukken waar we geen idee hebben van de stroming. Pootje baden daargelaten. Ik zit vaak aan de kant, te kijken naar de spelende meute en te roepen wanneer ik ze “te ver” vind gaan. Gaat prima. Ze weten tegenwoordig goed wat ze wel en niet kunnen en houden zich daaraan. Dat stelt mij gerust.
Op onze vakantie in Frankrijk zaten we vlakbij de Loire. Belangrijk detail: de rivier had de laagste waterstand in jaren. Praktisch kruipend hadden we op sommige stukken de overkant kunnen halen. En ook daar zat ik heerlijk aan de waterkant met mijn boekje. Totdat de kinderen zeiden dat ze gingen “zwemmen”. Mijn moederhart maakte een sprongetje.
Het zal ongetwijfeld de nieuwe omgeving zijn geweest met de bordjes “baignade interdite”. Het zullen de golfjes zijn geweest die op de stenen klotsten die boven het water uitstaken.
Maar mijn moederinstinct ging AAN en zeker het eerste half uur niet meer UIT. Heel ontspannen, maar niet heus. Pas toen na een tijdje mijn zoon langsdreef en schaterend aangaf dat zijn rug over de stenen beukte kon ik mijn zorgen aan de kant schuiven. Een grappige constatering wanneer je bedenkt dat het mij vaak niet vies en modderig genoeg kan zijn, terwijl een kabbelend “beekje” mijn waakzaamheid op tien zet.
Moedergevoelens: fijn dat we ze hebben, ook handig om te weten dat ik die soms wat meer mag loslaten 😉