Wat geniet ik van spel dat spontaan tussen kinderen ontstaat. Er komt zoveel terug vanuit ‘het echte leven’ en kan dus heel behulpzaam zijn bij het praten met de kinderen.
Zeuren was in dit spel een groot onderdeel: er waren kinderen en een moeder, waarbij de kinderen vaak straf kregen en de moeder niet van zeuren hield. Maar het werd na een tijdje nogal onbegrijpelijk voor alle deelnemers, want het zeuren was zo ècht, zo natuurlijk, dat er twijfel ontstond. Speelden we nog? Speelden we niet meer? Wilde het kind in het spel een snoepje of wilde het kind dat kind speelde een snoepje, voor echt?
Tsja. Soms hebben ook kinderen in het spel wat ondertiteling van elkaar nodig. Afspraken maken is zo belangrijk om alles goed te laten verlopen. Deze uitleg werd dan ook zonder problemen begrepen en er werd doorgespeeld.
En ja, natuurlijk gaf ik ze daarna een snoepje. Want zeuren was er niet van gekomen 😉