Lieve mensen, ik kan je vertellen: je ziet het wanneer je niet lekker in je vel zit. Het straalt van je af, dingen die normaal zo gewoon leken lukken niet meer. Een spiraal naar beneden is gestart, want je bekrachtigd jezelf alleen nog maar in het negatieve… je kent het wel?
Het is soms lastig om de weg naar boven weer te vinden. Om die dan ook de bewandelen is nóg moeilijker. Dat betekent namelijk dat je moet doorzetten, jezelf nog een kans moet geven en dit zo’n tachtigduizend keer.
Been there, done that. Zoals iedereen eigenlijk wel eens. Maar dat het deze keer zo van mijn gezicht te lezen viel… daar schrok ik dan eigenlijk weer heel erg van.
Twee foto’s: één van nu. Een blik die ik ken, die vertrouwd is. Een lach erachter, want een dag niet gelachen….
En dan die tweede foto. Wow. Een lach op het gezicht, maar een lege, bange blik. Wat een spanning, schouders op. Zo kan het dus ook! In onze levens gebeurd er veel, is er veel spanning, moet je veel. Al die verwachtingen kunnen ook wel eens hun tol eisen. En zo zie ik deze foto.
Maar ook zie ik het nieuwe begin dat er toen aankwam. Ja, het was tijd voor nieuwe energie. En heel erg nodig dat deze oude energie bij het grof vuil ging. En dat het ook nog gelukt is en er een heleboel nieuwe deuren zijn open gegaan is allemaal te danken aan mijzelf, mijn gezinnetje en heeeeeel veel geduld van alle betrokkenen.
Wat tof dat iedereen altijd opnieuw kan beginnen! En deze foto… toch maar bewaren. Als een herinnering aan wat niet nodig is. Als herinnering dat er altijd weer betere tijden komen. Dat hóófd: ik dacht echt even dat het een grap was!