Onze zoon kwam binnen met de bovenstaande uitspraak. Even was ik uit het veld geslagen: bedoelde hij dit als grapje? Maar aan zijn blik te zien was hij bloedserieus en hij bleef ook geduldig wachten op mijn reactie. Die was er dus nog even niet, want ik was nog bezig met processen.
Eruit gestuurd? Dat is nou niet bepaald iets om trots op te zijn. Maarja… dat hij niet trots was bleek ook direct uit zijn mededeling. Hoe kon ik passend reageren?
Inwrijven door boos te worden? En dan hopen dat het niet meer zal gebeuren? Hmmm, waarschijnlijk niet heel zinvol, omdat het vertellen van dit gegeven ook weer iets is waar ik dan trots op ben. Hij durft thuis te komen en aangegeven dat er iets is gebeurd wat niet heel handig is geweest.
Liever eerlijkheid dan een tweede keer achter de rug om. En ja: dat is dus vooral door de manier waarop deze meneer mij vertelde wat er was gebeurd. Recht door zee, geen omwegen en direct aangevend dat het geen positieve boodschap was.
Als er iets is wat ik alleen maar kan waarderen is de eerlijkheid. En dat heb ik hem gezegd. “Handig is anders, maar ik ben blij dat je eerlijk bent”. En daarna natuurlijk (uit extreme nieuwsgierigheid) vragen wat dan precies de aanleiding was. Fijn zo’n open gesprekje. Hopelijk kunnen we dat de komende jaren volhouden!