Wat voor de een een duidelijk signaal is, komt voor de ander te hard binnen. Dat één van de leerlingen in de klas waar ik ondersteun dit zo duidelijk noemde onderstreepte maar weer dat prikkels voor iedereen anders werken.
Waar de een stimulans nodig heeft en dus juist meer prikkels om geactiveerd te raken, heeft de ander aan een licht duwtje genoeg. En daar valt niet altijd rekening mee te houden.
Wat mooi is om te bedenken hoeveel prikkels je eigenlijk filtert (of niet) is een minuut je aandacht bij je lijf en/of omgeving te houden. Een kleine oefening om in te voelen hoeveel prikkels jij eigenlijk binnenkrijgt, hoeveel er te veel zijn, hoeveel jij er bewust of onbewust negeert of helemaal niet opmerkt.
Het is fijn als ook de omgeving rekening houdt met de prikkels die ze produceert. Zo zou deze schoolbel misschien een paar volumepunten lager kunnen worden ingesteld, want heel eerlijk: ik negeerde ook al een aantal keer mijn schrikreactie in de klas 😉