De verbazing van dit kind is erg lief. En toch kromp mijn hart een klein stukje toen ik deze woorden hoorde. Nee, ik kende dit kind niet. En toch liep ik er naartoe toen ik zag dat hij gevallen was.
Waarom? Tsja, na zoveel jaren onderwijs en zorg met kinderen gaat een verdrietig snuitje en kapotte knie je niet in de kouwe kleren zitten. Natuurlijk weet ik ook hoe ik laagdrempelig contact maak. Dat zijn mijn eigenschappen en ervaringen die ik meeneem en niet iedereen heeft deze. Het kan ongemakkelijk voelen om op iemand af te stappen en contact te maken.
Maar denk erover na: als je zelf pijn hebt is het ook fijn als het wordt gezien door een ander. Al maakt iemand alleen maar een troostende opmerking! Een klein gebaar is zo simpel, maar betekend zoveel voor diegene die het gebaar ontvangt!
Dit kind was verbaasd over mijn gebaar. En ik schrok dat het kennelijk voor dit kind niet gebruikelijk is om onbekenden te helpen. Misschien een wat grote conclusie voor een gebeurtenis van deze maat. Wel iets om over na te denken. Leer ik mijn eigen kinderen eigenlijk wel omzien naar de ander? Maak ik onderscheid in wie ik help of niet? Ik hoop zo weinig mogelijk, al blijven we altijd mens. Laat ik in ieder geval mijn gewoonte van kleine gebaren volhouden en hopelijk… ook doorgeven.