Wat ben ik toch altijd onder de indruk wanneer kinderen kunnen beschrijven wat zij ervaren. Neem deze uitspraak nou: het is toch prachtig om te lezen hoe eerlijk dit kind naar zichzelf kijkt en hoe “makkelijk” eigenlijk wordt beschreven wat er nog geleerd kan worden?!
Wat ik probeer als begeleider en coach is te luisteren naar juist deze opmerkingen en hierop in te spelen. Dat is het tegenovergestelde van het kind corrigeren betreft het boos worden. Boos worden màg! Bedenk je zelf eens in hoe vaak per dag jij boosheid voelt. En probeer je je dan eens voor te stellen hoe het zou zijn wanneer je dit niet in woorden zou kunnen vatten?
Kinderenhersenen zijn eenvoudigweg nog niet zo ver ontwikkelt dat woorden worden gebruikt wanneer ze boos zijn. Die frustratie uit zich in schreeuwen, slaan, schoppen, bijten… noem maar op. Dat betekent niet dat we dat moeten accepteren of onbesproken laten, want daar zit juist het leermoment! We kunnen het ze alleen niet kwalijk nemen dat ze (soms) uit boosheid een reactie geven die ongewenst is.
Wanneer wij het goede voorbeeld geven en duidelijke grenzen aangeven betreft gewenst en ongewenst gedrag kunnen kinderen op het eigen tempo gaan leren emoties te reguleren. En als wij zelf uit onze slof schieten? Tsja… niemand is perfect, maar dat is ook een perfect leermoment om eens na te gaan wat de reden was. Leren doe je namelijk een leven lang.