Pubers. Ze hebben er boeken over geschreven. En ik snap dat. Wat een gedoe. Al die hormonen, veranderingen, laten gebeuren. Kortom: al het loslaten. Het hoort erbij.
Wel heb ik er altijd tegenop gekeken. Omgaan met mijn eigen kinderen in de puberteit. Kennis over kinderen heb ik genoeg. Ook over de ontwikkelingen gedurende het hele leven op verschillende vlakken. Toch heb ik de meeste ervaring met jonge kinderen en natuurlijk de allermeeste ervaring met andermans kinderen.
Kinderen van jezelf is als “zorgmedewerker” toch andere koek. Mooi wel dat sinds de kinderen er zijn er veel meer begrip is ontstaan naar andere ouders toe over de keuzes die ze maken. Dat helpt ook bij het begrijpen van de problematiek en het verzinnen van mogelijke oplossingen die wèl helpen. Maar nu terug naar mijn eigen situatie.
Zo graag zou ik het voor ze willen oplossen. Een sip gezicht is wel het laatste wat je graag ziet bij je kind. Op de een of andere manier doen die semi volwassen gezichten met verdriet of boosheid mij meer dan die van een peuter, want bij de peuter was ik erbij. Ik weet wat er bij de peuter speelt en kan het vaak ook oplossen. De puber heeft een heel eigen leven, met eigen copingsstrategieen en strategieen die nog ontwikkelt moeten worden. Alles gaat zelfstandig. Ook het vinden van wegen om de planning goed te krijgen, ook het leren, ook het vallen en opstaan.
En ik weet niet alles. Er gebeurt zoveel zonder mij, dat ik vaak de druppel ben die de emmer doet overlopen. Logisch ook, want ook ik verwacht heel wat. Bijvoorbeeld dat de was in de wasmand terecht komt (ooit) of dat er een doekje over het aanrecht gaat na gebruik. We moeten nog even wennen aan de nieuwe situatie. En ik moet vooral het tempo van loslaten gaan opvoeren, want behalve de groeispurtjes in de baby- en kindertijd zijn we nu toe aan een spurt waarbij ze het nodig hebben dat ik er misschien even mijn mond over hou. Tijd om ze zelf aan het roer te zetten.
